Baby Charlie

Welkom in de fam baby-tekkel Charlie

20120317-203150.jpg

#Wijvenweek – Multitaskend superwijf in training

Theedoek over de schouder, roerend in pannetjes, telefoon op handsfree met een honderduit kletsende moeder en ondertussen één oog op de televisie. Zo worden vrouwen weleens omschreven, multitaskende superwezens. Zo zie ik mijzelf graag. Maar ook ik ben begonnen aan de voet van de berg. Vijf dingen tegelijk kan ik zeker, maar het kost tijd en training.

Om mijn transformatie tot ubermultitasker te beschrijven neem ik als voorbeeld ‘koken en televisie kijken’:

  1. Je kunt gerust tijdens het voorbereiden van de groenten (wassen, schillen, raspen etc.) af en toe naar de televisie lopen. Ook tijdens het vlees snijden kun je een stukje Oprah meepikken.
  2. Reclame. Goed, wat staat er allemaal klaar en hoe lang moet het in de oven, koken of sudderen. Begin uiteraard met het gedeelte wat het langst nodig heeft (klinkt logisch, echter is het een beginners fout!)
  3. In de paar minuten die je hebt voordat er iets anders op het vuur moet focus je je even op de tv. Nee nee, nu niet gaan schatten hoelang je al naar het emotionele geblaat bij Oprah zit te kijken,werp zo nu en dan een blik op de klok.
  4. Daar gaat de telefoon. Moeders aan de lijn voor het dagelijkse kletspraatje. Bijzonder genoeg altijd rond etenstijd, maar vergis je niet zij is al een ubermultitasker dus staat vermoedelijk net als jij boven pruttelende pannen. Zet die telefoon tussen hoofd en schouder klem en luister aandachtig. Hum om aan te geven dat je er nog bent.
  5. Wederom reclame. Hedendaagse televisie maakt het ons een stuk makkelijker. Als het goed is kan nu je biefstukje op het vuur. Als de timing klopt krijg jij je vlees zoals jij het lekker vindt.
  6. Drie minuutjes laat je het vlees aan een kant lekker schroeien en zet je alvast de tafel. Wip even het vlees om en snoer moeders de mond. Je moet nu echt gaan hangen.
  7. Oprah sluit haar show af en jij kunt aan tafel.

Note: Dit is uiteraard mijn versie. Hoe dit eruit zou zien met een jengelend kind van drie die constant voor je voeten loopt, geen idee. You’re on your own.

#Wijvenweek – Filter uzelf

In Nederland kun je eigenlijk alles zeggen. Kwetsend of niet, feitelijk of niet, verschans je achter ‘vrijheid van meningsuiting’ en niemand maakt je wat. Eigenlijk ben ik dat vrijheid van meningsuitingmisbruik wel een beetje zat. Voornamelijk de toepassing ervan in het dagelijkse leven. Natuurlijk heeft een ieder recht op een mening en moet in staat zijn deze wanneer dan ook te verkondigen, maar kom op mensen, filter uzelf! Ik denk niet dat deze vrijheidluxe die wij kennen, gebruikt moet worden om maar openlijk mensen te kwetsen. In de politiek kunnen ze er wat van, maar in mijn eigen omgeving erger ik mij vaak genoeg. Moet je dat nou op die manier zeggen? Zet dit echt je boodschap kracht bij? Er is natuurlijk een groot verschil tussen een grapje maken of bloedserieus een ander de grond in werken. Iedereen heeft recht op vrijheid in welke vorm dan ook, maar wees trotst op dit bezit en ga er net als met je medemens, met respect mee om.

#Wijvenweek – Bedrieglijke paardendromen

Als klein kind kon ik heerlijk dromen. Nachtmerries had ik eigenlijk nooit. Vaak was het ontwaken juist een nachtmerrie.

 De meeste meisjes hebben wel een pony-fase. Ook ik wou graag mijn eigen black beauty. Helaas hadden mijn ouders genoeg redenen om mij een knol te ontzeggen. Waar moest het dier staan? Nou dat vond ik maar een domme vraag. In onze achtertuin natuurlijk! Maar die was volgens mijn ouders te klein en het dier zou moeders rozentuin alleen maar vertrappen. En wist ik wel hoeveel een paard aanschaffen kostte? Om over het onderhoud maar niet te beginnen. Nou en, pa kan toch ook een nieuwe auto kopen? Deze strijd zou ik niet winnen. Teleurgesteld ging ik die avond op bed en mijn moeder streelde liefkozend mijn haar. We zouden binnenkort wel eens bij de manege kijken voor een verzorgpony. Met een flauw glimlachje viel ik dan eindelijk in slaap….

 Ik wist het, ik wist het! Pa en ma zijn toch bijgedraaid. Oh en wat is ie mooi. In de voortuin stond een prachtig mooi wit paard. He-le-maal van mij alleen. De volgende ochtend snelde ik naar mijn slaapkamerraam. Geen paard. Ik strompel naar de achterkant van het huis. Rozenstruiken intact, geen paard dus. De droom had tot het laatst moment zo echt geleken dat ik een paard in mijn slaapkamer kon ruiken. Dacht ik. Diep teleurgesteld ging ik de trap af om een tweede discussiepoging te wagen bij mijn ouders…

 Ohja, een paard hoef ik inmiddels niet meer gezien een jaar later zo’n fucker een hap uit mijn hand probeerde te nemen. Rotbeesten.

#Wijvenweek – Jersey Shore, Kardashians & The Hills (GUILTY)

Uiteraard kijkt een intelligente en zeer ontwikkelde meid als ik naar DWDD, Pauw&Witteman en het journaal. Echter naast deze programma’s met inhoud, kan ik mijzelf niet bedwingen een uurtje pulp of twee per week te kijken…

Wanneer vriendlief -en die denkt dat hij een verstandige meid heeft- de deur achter zich dicht trekt, kruip ik op de bank met mijn laptop om de nieuwe afleveringen van Jersey Shore, de Kardashians en oudjes van The Hills te kijken. Het momentje van stompzinnigheid en volledige deactivatie van mijn brein. Ik kan mijzelf gewoon niet bedwingen. Uiteraard heb ik wel een verklaring waarom ik er überhaupt naar kijk:

  • Het asociale gedrag van de Italiaans-Amerikaanse 25plussers aan de oostkust van de USA ( Jersey Shore) is niet alleen bijzonder, maar bevestigd maar weer eens wat een nette en welopgevoede dame ik zelf ben.
  • Bij de Kardashians vergaap ik mij aan de wondere wereld die Hollywood heet. Pracht en praal en een heleboel nepheid.
  • The Hills gaat over een groep fake vrienden die mekaar allemaal minimaal een keer in de 125 afleveringen een messteek toedienen. Vermakelijk om te zien en zeer leerzaam om in eigen groep een scan te doen op fake mensen. Gelukkig zijn al mijn vrienden rein van geest en kan ik mijn messen in de lade laten.

Na twee uurtjes klap ik mijn laptop dicht, verwijder ik mijn internetgeschiedenis en ben ik weer mijn verstandige ik.

#wijvenweek – Ik ben wel beautiful genoeg

Ik heb het wel eens geprobeerd. Mijzelf ‘mooier’ maken. Op een dag zag ik een paar meiden met een leuk make-upje op. Je zag het zitten, maar toch was het prachtig. Dat moest ik ook eens proberen.
Als kind mocht ik graag tekenen, en kleuren deed ik altijd binnen de lijntjes. Dus die dag zou mijn gezicht mijn canvas zijn. Bij de plaatselijke drogist haalde ik mijn gerei uit het low-budget gedeelte.

Thuis gekomen spreidde ik mijn spulletjes uit op bed. Mascara, foundation voor een lichte huid, 25 tinten oogschaduw, een oogpotloodje, 3 kleuren lippenstift en perzik kleurige blush.
Ik knakte mijn vingers en pakte de tube foundation. Een flinke klodder begon ik uit te smeren op mijn gezicht. Zo, stap een leek geslaagd. Ik probeerde wat kleurtjes oogschaduw uit op de buitenkant van mijn hand en besloot voor drie tinten te gaan. Babyroze, roze en lichtpaars. Dit zou ik eens mooi laten overlopen. Toch moest het een paar keer over, want zodra het kwastje in de buurt kwam begon mijn ooglid te trillen. Ik trok mijn ooglid zo strak dat ik spleetogen kreeg.

Om mijn ogen nog wat krachtiger uit te laten komen besloot ik een likje mascara te gebruiken. Het grootste gedeelte kwam op mijn wimpers terecht, maar helaas spotte ik wat spetters op mijn ooglid. He gatver, daar ging mijn oogschaduw. Met een nat wattenstaafje werkte ik de spetters en de helft van de roze oogschaduw weg. Pech gehad, dat moest dan maar over.

Een naderend oogpotloodje zagen mijn ogen ook niet zitten. Trillende lidjes en tranen waren het resultaat. Laat die dan maar zitten. Bij de blush zat een handige kwast en met een paar zachte vegen had ik een gezonde blos op mijn wangen. Een zwoel mondje creëerde ik met lichtbruine lippenstift.

Hier en daar verfijnde ik nog wat en een uur later was ik klaar. Ik denderde de zoldertrap af en liep mijn broer tegemoet. “JEZUS”.
Met de vraag hoe ik ‘jezus’ moest interpreten zocht ik mijn moeder op. ‘Goh jeetje meid, je hebt toch niet al je centen aan die make-up uitgegeven he?’.

Wat de hell?!

Ik stampte de trap weer op en knalde de spotlights in de badkamer aan. Ta-dam tsshh. Ik grijnsde in de spiegel en IT grijnsde vrolijk terug. Mijn tanden hadden bruine vlekjes. Lippenstift. Mijn oogleden vlekkerig. Weggepoetste oogschaduw. Mijn kaken oranje omlijnd. Slecht uitgesmeerde foundation. Grotere lippen. Niet binnen de lijntjes gebleven.

Een nat washandje liet in 2 minuten mijn kunstproject verdwijnen en in de spiegel grijnsde niet langer een clown, maar een meisje van 14. Die dit helemaal niet nodig had. Negen jaar later gebruik ik alleen nog een likje mascara. Het is wel mooi zo.

Surfing Indonesia

Je moet er toch niet aan denken dat het jou overkomt. Met je surferdude kapseltje, je billabongshorts aan sjees je over de golven als er plotseling op je geschoten wordt met verfpistolen of nog erger je wordt getroffen door een betonnen bal. Oh yeah, dat is surfen. Indonesia style. Niet op zee, maar op een trein. Soms voor de lol, maar meestal gewoon om van huis naar werk te komen. Train surfing is niet iets nieuws, maar de Indonesische autoriteiten komen wel steeds met nieuwe instrumenten en acties om deze levensmoede manier van transport te voorkomen, maar voornamelijk te bestrijden. Elke centimer van de trein wordt benut, binnen en dus buiten. Op zich snap ik de treinsurfers wel. De temperaturen in Indonesië kunnen flink oplopen en om dan hutje mutje in een coupeetje te staan is niet ideaal. Tenzij je in je pak, stinkend naar andermans zweet, op je werk wil aankomen. Juist, dan maar het dak op. Het gratis reizen is inclusief dodgeball en bootcamp. Onderweg kom je namelijk betonnen ballen tegen. Deze hangen over het spoor en een onoplettend moment kan ervoor zorgen dat alleen je lichaam op plaats van bestemming aankomt en je hoofd ergens in een greppel. Ik zie het al voor me. Iedereen zit op de trein en in koor wordt geroepen. “En buk. En buk. En buk”….

Heb je eindelijk dat ‘dodgen’ een beetje onder de knie dan mag je wel oppassen dat je niet getroffen wordt door kleine verfballetjes. Er wordt namelijk gewoon op je geschoten. Ook al kunnen ze je niet doden, van schrik kan je uiteraard wel van de trein vallen, eronder terecht komen en nou ja dan weet je het wel. Dan is het met je gedaan. Maar de spoorwegpolitie doet er nog schepje bovenop. Er hangen nu ook bezems boven het spoor. Bezems die door gorigheid zijn gehaald.  Het lijkt mij weinig effectief. Misschien moeten ze eens bij andere treinmaatschappijen om advies gaan vragen. Niet bij de NS en ProRail, die hebben hun eigen problemen….

Papieren Chanel

Veel dames dromen van een designerstuk in hun kledingkast of een prachtige vooral dure tas die aan hun arm kan bungelen. Is dat momenteel buiten je budget dan is de next best thing: Een papieren winkeltasje van een of ander merk. Vooral de papieren Chanteltasjes doen het op Ebay heel erg goed. En waarom weet je dat ze zo populair zijn? Niet omdat er belachelijke prijzen (er is een exemplaar t.w.v. E270,-) voor betaald worden, maar omdat Azië massaal neppers aan het maken is. Dit nieuwtje liet ik even bezinken en toen dacht ik EUREKA!!

Voor een schamele 50 euro isie voor jou. Je eigen papieren Chanel.

Vieze vrouwen

Ik blijf heilig geloven dat wij vrouwen reine wezens zijn. De meeste van ons dan. Op een dag loop ik niets vermoedend een damestoilet binnen. Vaagjes ruik ik parfum en haarlak, een aangename geur. Ik kan kiezen uit drie deuren en kies de rechter. HOLY SHIT! Ik bedoel, if you gotta go, you gotta go, maar laat de pot tenminste schoon achter. Een stuk plakstront grijnst vanuit de witte pot naar me en ik deins achteruit. Hoe moeilijk kan het zijn om de borstel te pakken en de wc schoon achter te laten voor de volgende gebruiker. YUK! Je zou je toch werkelijk dood schamen als iemand direct na jou de wc gebruikt en ziet wat voor slagveld jij hebt achter gelaten. Maar goed, zogeheten remsporen is niet het enige wat dames voor elkaar achter laten op de plee. Blijkbaar vinden sommigen van ons het ook nodig anderen te laten zien hoe hevig hun menstruatie is door gebruikte maandverband en tampons te laten slingeren. Tref zo’n wc aan en je hoeft insta zelf niet meer. Naast dat soort ranzigheid, tref je vaak genoeg een krulhaar of bloedspetter aan op de ooit witte bril. Vrouwen zijn altijd heel erg goed in het afzeiken van mannen en hun slechte manieren, maar soms vraag ik me af of wij het af en toe niet overtreffen. Uiteraard zijn er genoeg dames die weten hoe het moet, maar zij die na het gebruik van een toilet niet omkijken: SHAME ON YOU!

Nightmare on Bishopgate Street

Met mijn neus plat tegen het raam gedrukt gluur ik bij het Park Plaza Hotel in Leeds (UK) naar binnen. Het is koud buiten en mijn adem laat wolkjes achter op het glas. De gasten van het hotel genieten van cocktails in de bar/lounge. Mijn hotel heeft geen bar of lounge. Nee, alleen een receptie op de derde verdieping en een eetzaal in de kelder. Ik haat low budget en als ik me bedenk dat ik voor 50 euro meer, cocktails had kunnen drinken in die prachtige bar dan voel ik de tranen branden.

Ik sla de hoek om en sta voor mijn eigen hotel. Discovery Inn aan de Bishopgate Street. Ik rol mijn koffertje naar binnen en pak de lift naar de derde verdieping. De receptie. De dame achter de balie geeft mij twee pasjes en schoorvoetend loop ik naar de lift. Je moet in de lift je pas gebruiken om naar je verdieping te gaan. Nogal een onnozel systeem gezien je zonder pasje zo naar de derde verdieping kunt en via de trappen naar welke verdieping dan ook kunt lopen. Wat een goed doordacht systeem. Anyway, daar was ie dan eindelijk. Kamer 237. The moment of truth…..

Hmm, niet slecht.  Karig, maar niet afschuwelijk. Een tweepersoonsbed, tv’tje, klerenkast en een redelijk ruime douche. Ik draai de kraan van de douche open en tot mijn grote opluchting een harde straal en niet zo’n lullig pisstraaltje. De koffer is zo uitgepakt en met spons en douchegel gewapend ga ik onder de warme straal staan. Z-a-l-i-g. TUURLIJK NIET SUKKEL HET IS LOW-BUDGET! Na 5 minuten douchen staat de douchecabine vol water en uit het afvoerputje komt smerigheid van de vorige gasten naar boven borrelen. *&!!($%@!!!! Adem in, adem uit. Ik moet gewoon een douchesysteem bedenken, that’s it. Even onder de douche, kraan uit, inzepen, water loopt weg, kraan aan en afspoelen maar. Valt mee te leven. Prima. Uiteindelijk moet je ook een keer de WC gebruiken. Ik had nog geen schijtsysteem bedacht dus ben maar gewoon gegaan. Et viola, de wc spoelt niet door. Op naar de receptie. Een nieuwe kamer is dan het resultaat. Wel op de 6e verdieping en de lift gaat maar tot 5. Dus ik mag mijn koffers ook nog eens de trap op slepen. Adem in, adem uit. Daar is ie dan. Kamer 636. The moment of truth…

Hmm, niet slecht, een stuk minder karig. Een grote kamer, ruime hal en een badkamer met bad. Dit is vast hun presidentiële suite. Koffers uitpakken en dan morgenvroeg de douche eens uitproberen. De WC spoelt in ieder geval goed door, +1.

Na een redelijk goede nachtrust is het tijd om de douche uit te proberen. Al snel krijg ik door dat het echt geen verbetering is, deze kamer. Als je een harde straal wilt dan moet je de brandwonden voor lief nemen. Uiteindelijk de juiste temperatuur te pakken en als resultaat een pisstraaltje. Als ik even het douchegordijn opzij schuif zie ik dat de badkamer in een dichte mist is gehuld. Lekker, geen afzuiging. Enkele seconden later gaat het finaal mis. Uit de douche komt een gloeiend hete straal, ik schrik, krijs, glij bijna uit, vriendlief stormt badkamer binnen, mist kruipt de hal op en als kers op de slagroom gaat het brandalarm af. Vloekend en tierend storm ik de badkamer uit om 20 minuten later eens tot bedaren te komen. Ik bries tegen mijn vriend met tranende ogen; ,,IK VERBLIJF HIER VERDOMME NOOIT MEER. NOOIT MEER, HOOR JE ME!!!”

 

Inmiddels ben ik weer thuis. In het goede gezelschap van mijn eigen douche en toilet. Ik open net mijn mailbox en zie een email van het hotel. Of ik eenrecensie wil plaatsen. HAHA. Uiteraard wil ik dat! De tekst hierboven. Ctrl-C. Ctrl-V.